Meningokoki

Informacje pochodzą ze strony www.meningokoki.info.pl.

Fundacja Aby żyć jest inicjatorem i organizatorem kampanii "Nie dla meningokoków!"

 

Co to są meningokoki?

Meningokoki to bakterie z gatunku Neisseria meningitidis zwane również dwoinkami zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Meningokoki występują w różnych odmianach, które fachowo określamy serogrupami. W Polsce  najczęściej występują meningokoki należące do dwóch serogrup B i C, które stanowią przyczynę 90 proc. wszystkich zachorowań w Europie.

Epidemie najczęściej wywołują meningokoki z grupy C. To one są odpowiedzialne za groźniejsze przypadki choroby menigokokowej, powodując sepsę, a co za tym idzie wiążą się z wysoką śmiertelnością.

Meningokoki to bakterie, które przenoszą się m. in. drogą kropelkową. Szacuje się, że nawet zwykłe kichnięcie co piątego, młodego Polaka może rozsiewać te patogeny

zobacz więcej

Pneumokoki

Pneumokoki (Streptococcus pneumoniae) to bakterie chorobotwórcze, mogące atakować różne narządy człowieka. Pneumokoki należą do nielicznej grupy bakterii szczególnie groźnych z uwagi na swoją budowę, która pozwala im na wnikanie m.in. do ośrodkowego układu nerwowego i sprawia, że są bardziej odporne na działanie niektórych czynników zewnętrznych.

Zwykle występują w jamie nosowej i gardle zdrowych dzieci i zdrowych dorosłych. Szczególnie u małych dzieci, z uwagi na ich niedojrzały układ odpornościowy, bardzo łatwo dochodzi do zasiedlenia (nosicielstwa) śluzówki nosa i gardła pneumokokami.

To właśnie dzieci do 2-go roku życia są najbardziej narażone na nosicielstwo pneumokoków i wywoływane przez nie choroby.

Im młodsze dziecko, tym słabszy układ odpornościowy i większe ryzyko zachorowania, a także cięższy przebieg choroby.
Chociaż nie u wszystkich osób, które są nosicielami pneumokoków dochodzi do zachorowania, mogą one potencjalnie zakażać innych drogą kropelkową, np. w czasie kaszlu, kichania czy przez bezpośredni kontakt.

Znanych jest ponad 90 typów (serotypów) pneumokoka. Zdecydowaną większość groźnych zakażeń powodują tylko niektóre z nich, najbardziej agresywne.

Łatwemu rozprzestrzenianiu się pneumokoków sprzyjają:

  • Wiek - wysoka częstość nosicielstwa u dzieci poniżej 2-go roku życia
  • Częste zakażenia wirusowe układu oddechowego (np. grypa)
  • Przebywanie w skupiskach ludzkich (żłobki, przedszkola, domy dziecka, place zabaw)
  • Częste używanie antybiotyków, które powodują, że niektóre szczepy pneumokoków stają się oporne na antybiotyki
     
zobacz więcej

Kleszcze

Na świecie znanych jest około 800 gatunków kleszczy.

W Polsce do tej pory stwierdzono występowanie 20 gatunków. Większość rodzimych gatunków kleszczy zamieszkuje nory bądź gniazda zwierząt i nie stanowi realnego zagrożenia dla ludzi.

Największe znaczenie dla człowieka i domowych zwierząt mają dwa gatunki kleszczy:

  • kleszcz pospolity (Ixodes ricinus),
  • kleszcz łąkowy (Dermacentor reticulatus).

Optymalne warunki do życia kleszczy to obrzeża lasów mieszanych wraz z przylegającymi do nich użytkami zielonymi, polanach, nadrzecznych łąkach i bagnach, plantacjach lasów zawierających chrust i krzewy, na przejściu pomiędzy lasem liściastym i iglastym.

Ponadto lasy złożone z dębów i grabów, jak również lasy bukowe i jodłowe z bogatym podszyciem składającym się z chwastów, paproci, bzu czarnego, leszczyny oraz krzewów jeżyny.

Kleszcze zapadają w sen zimowy schowane pod liśćmi ściółki leśnej, gdzie temperatura może wynosić 0°C lub mniej, oraz gdzie wilgotność względna jest na poziomie 90%. W miastach, gdzie sezonowa aktywność jest zaburzona, kleszcza można spotkać nawet w grudniu, gdy temperatury dobowe przekroczą 5-7°C. Kleszcze mają dwa szczyty aktywności dobowej - poranny od ok. 800 – 900 do 1100 – 1200 oraz popołudniowy od godziny 1600 – 1700 do zmroku.

Jaja oraz wygłodniałe larwy giną w temperaturach niższych niż -7°C. Powszechnie występujący kleszcz pospolity jest pasożytem bytującym na ponad 100 różnych gatunkach ssaków, gadów i ptaków.

Aktywność kleszczy rozpoczyna się w marcu lub kwietniu, kiedy gleba osiąga temperaturę 5-7°C i kończy się, gdy średnia temperatura powietrza obniży się do powyższych, co ma miejsce w październiku lub listopadzie.

W Europie Środkowej obserwuje się dwuszczytową krzywą częstości występowania z maksymalną aktywnością przypadającą na maj lub czerwiec oraz wrzesień lub październik.

Warunki klimatyczne są kolejnym czynnikiem determinującym dynamikę kleszczowego zapalenia mózgu. Nawet jeśli głównych nieciągłości dotyczących zachorowalności na KZM nie można wyjaśnić w satysfakcjonujący sposób wzrostem temperatury, to jednak sezonowe przesunięcia w liczbie zgłaszanych przypadków KZM w Europie Środkowej i Północno-Wschodniej sugerują, iż dynamika przenoszenia wirusa KZM uległa zmianie – być może jako wynik występowania wyższych temperatur. Chociaż występowanie KZM nie zależy od temperatury w sposób bezpośredni i różne czynniki mogą mieć znaczenie w tym przypadku, to jednak wpływ ocieplenia klimatu na pionowe rozprzestrzenianie się choroby w Europie Środkowej jest ewidentne.

zobacz więcej

Neuroinfekcje

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu, zapalenie rdzenia kręgowego oraz zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych należą do grupy chorób zwanych neuroinfekcjami tj. chorobami infekcyjnymi układu nerwowego. Choroby te występują w każdym wieku człowieka, ale najczęściej dotyczą dzieci. Mogą być spowodowane różnymi czynnikami chorobotwórczymi jak bakterie, wirusy, grzyby.

Meningokok